این روزا یه ناامیدی و یاسِ عجیبی افتاده به جونِ خیلیها. یه نگاه به دور و برمون بندازیم، میبینیم یه عده زانوی غم بغل گرفتن و دارن واسه چیزایی حرص میخورن که اصلاً تو دستِ اونا نیست! مشکل از کجاست؟ از اونجا که ما فقط مو رو میبینیم و یه عده اون بالا، پیچشِ مو رو!
بذارید یه مثالِ مشتی بزنم که قضیه روشن بشه. فرض کنید کلاً تو این دنیا 3 تا روستا داریم. از این 3 تا، 2 تاشون با هم تیم شدن و تهِ قدرت و ثروت و نفوذن. اون روستای سوم هم این وسط فقط یه بازیچهست تو دستِ این دو تا.
اگه بخوایم شبیهسازی کنیم، داستان مثلِ بدنِ انسانه. تو بدن، «قلب» و «مغز» همهکارهان. دست و پا و بقیهی اجزا، فقط رعیتِ این دوتان و تحت فرمانشون حرکت میکنن. حالا فرض کن اون روستای اول، همون «قلب» تپندهست و روستای دوم، اون «مغز» متفکر. روستای سوم هم میشه همون دست و پا که فقط باید دستور اجرا کنه.
حالا خندهدارترین (و شاید تلخترین) جای قضیه کجاست؟ اونجایی که مردمِ روستای سوم نشستن و دارن خونِ دل میخورن که: «ای بابا! چرا روستای اول و دوم با هم دست دادن و ما رو نادیده گرفتن؟ چرا نیومدن فلان کار رو بکنن؟»
آخه عزیز من! کجای دنیا دیدی که «دست» بیاد به «قلب» دستور بده که: «داداش، الان تپشت رو بیار پایین» یا به مغز بگه: «امروز به فلان چیز فکر نکن»؟! این قانونِ طبیعته؛ ضعیفتر همیشه تو زمینِ قویتر بازی میکنه.
پس الکی برای هر خیمهشببازیای که اون بالا راه میافته، خودتون رو نبازید و اعصابتون رو خطخطی نکنید.
ببین، کسی که تو کارش غوله، همیشه غوله. کریستیانو رونالدو رو در نظر بگیر. اگه تو یه بازی با یه تیمِ دستهچندم، یه لاییِ ریز هم بخوره، آیا فوتبالش تموم میشه؟ نه! همون آدم ده دقیقه بعد یه جوری اون تیم رو تو زمین سلاخی میکنه که اصلاً اون لایی از یادِ تاریخ میره. چون بهترین، همیشه بهترینه.
وقتی میگن فلان آدم (مثل ایلان ماسک) ثروتمندترین آدمِ جهانه، یعنی ثروت و قدرت تو بندبندِ وجود و ذهنش نهادینه شده. آسمون به زمین بیاد، این آدم جایگاهش رو داره.
حالا فرض کن یه غولی پیدا بشه که کلِ دنیا رو روی یه انگشتش میچرخونه. بعد ماها بشینیم تو خونه، دو دستی بزنیم تو سرِ خودمون که: «ای وای! دیدی فلان بچهی 2 ساله زد تو گوشِ این غوله و غوله هم نشست به گریه کردن؟!»
رفیق، اون گریه، اون سیلی خوردن، همهاش شوعه! همهاش یه بازیِ کثیف و حسابشدهست. غولها با یه سیلیِ نمایشی کوچیک نمیشن، فقط دارن مهرههاشون رو برای حرکتِ بعدی میچینن.
پس تو این روزایی که همه منتظرن یکی دیگه از بیرون بیاد و حالشون رو خوب کنه، تو حواست به بازیِ خودت باشه. تو توهمِ پایانِ دنیا غرق نشو؛ قویترین آدمها، تو همین روزایی که بقیه دارن غصهی بازیِ غولها رو میخورن، امپراطوریِ خودشون رو میسازن!
نظری ندارم! اولین نفر باشید.