هیچ ناجی‌ای در کار نیست رفیق؛ خودت رو از تله قربانی بکش بیرون!

هیچ ناجی‌ای در کار نیست رفیق؛ خودت رو از تله قربانی بکش بیرون!

بیاین با هم روراست باشیم؛ ما شدیم یه مشت آدم تنبل، تن‌پرور و به‌شدت طلبکار! نشستیم گوشه گود، توانمندی گرفتن حقمون رو نداریم، بعد الکی از دست زمین و زمان و آدم‌های اون سر دنیا شاکی می‌شیم که «عه! پس چرا فلانی نمیاد حق ما رو بگیره؟»

همه‌مون دچار یه توهم مزمن شدیم و قشنگ افتادیم تو عمق تله قربانی! تو این تله، ما فقط نقش یه آدم ضعیف رو بازی می‌کنیم که انتظار داره همیشه یه سوپرمن یا یه منجی با اسب سفید و چوب جادوییش از راه برسه، تمام بدی‌ها رو بشوره ببره، زندگیش رو گلستون کنه و حالش رو عالی کنه.

نه عزیزم، از این خبرا نیست! زندگی انقدرها هم رمانتیک نیست. ویژگی اصلی گیر کردن تو تله قربانی همینه که قدرتِ عمل رو ازت می‌گیره. اگه خودت فکری به حال خودت نکنی، هیچ‌کس، تاکید می‌کنم هیچ‌کس تو این دنیا نمی‌تونه کمکت کنه. اخبار و تفکرات غالبی که به خورد جامعه می‌دن رو ول کن. تو مقیاس بزرگتر، یه جامعه باید خودش فکری به حال خودش بکنه، نه اینکه منتظر اشخاص و اتفاقاتِ جاهای دیگه باشه.

شاید الان با خودت بگی: «برو بابا دلت خوشه! کی الان تو این وضعیت می‌تونه کاری کنه؟»

بذار یه حقیقتی رو بهت بگم؛ بزرگترین آفتِ ما، همون تفکرِ ترسویی که باعث می‌شه به جای مبارزه، تو تله قربانی دست و پا بزنیم و منتظر ناجی باشیم.حالا سوال اینه: چطور باید از این تله فرار کرد و گلیم خودمون رو از آب کشید بیرون؟ تو بخش ویژه مقاله که در ادامه میتونی با عضویت، دسترسی داشته باشی، ۵ تا راهکارِ بی‌سانسور و عملی برات نوشتم که خوندنش ممکنه درد داشته باشه، اما بیدارت می‌کنه.