دلار ۲۰۰ هزار تومانی و سندرومِ آی و وای: چرا خودزنی میکنیم؟

دلار ۲۰۰ هزار تومانی

بالاخره رسیدیم به ایستگاهِ دلارِ ۲۰۰ هزار تومنی.
یعنی به عبارتی، یک واحد از پولِ کشوری، الان معادلِ دو میلیون ریالِ ماست!
این دیگه اسمش تورم نیست؛ این مرگِ اقتصاد و تباهیِ یک جامعه‌ست. نمی‌شد از کنارِ این عددِ وحشتناک بی‌تفاوت رد شد. منم یه شهروندِ همین خراب‌شده‌ام، پس باید حرفم رو می‌زدم.
می‌دونید شریک‌جرمِ اصلیِ این فاجعه کیه؟ همون جماعتِ خنثی و بی‌رگِ وسط‌گرا!

سندرومِ آی و وای؛ دستاوردِ نسلِ ۵۵ سال به بالا!

بخش بزرگی از این فاجعه، دست‌رنجِ اون قشرِ محافظه‌کارِ ۵۵ سال به بالاست. همونایی که کنجِ خونه، لنگ رو لنگ انداختن و از بیرونِ گود میگن: “لنگش کن!”

• دلار میره بالا، میگن: “آی و وای!”
• سفره‌شون کوچیک میشه، میگن: “اُوی و وی!”
• خسته نشدید از این‌همه ناله‌ی توخالی؟

بذارید براتون یه مثال بزنم تا بفهمید این “آی و وای” گفتن چقدر حقیرانه‌ست.

• فرض کن داری تو خیابون راه میری، یه ماشین میاد از روت رد میشه. بلند میشی، خاکاتو می‌تکونی و میگی آی دردم گرفت.
• دو قدم جلوتر، یه تریلی میاد لهت می‌کنه. بازم بلند میشی میگی: اَی بابا، چرا خیابونا این‌طوری شدن؟
• یکم جلوتر یه آجر از ساختمونِ نیمه‌کاره می‌خوره تو فَرقِ سَرت، دوباره دست می‌کشی رو سرت و میگی: آخ چقدر سرم درد گرفت!

آخه آدمِ نا‌حسابی! آی و کوفت! اون آجر رو بردار و جوری بکوب تو شیشه‌ی اون ساختمون که طرف بفهمه با کی طرفه! ماشین بهت زده؟ حداقل یقه راننده رو بگیر، یه واکنشی نشون بده که بفهمیم جون داری، نفس می‌کشی!
جامعه‌ی ما شده دقیقاً همین. یه عده نشستن فقط میگن آی. انگار بازیگرِ فیلم‌های سفارشی شدن که بهشون گفتن: هر بلایی سرتون آوردن، شما فقط آه و ناله کــــــــــش دار کنید.

از اون‌طرف، جوونای این مملکت از جون و جوونی‌شون مایه می‌ذارن تا این جماعتِ بزدل بشینن تو خونه‌شون و بابت دردهای جامعه فقط بگن اُوی و وُی

خویِ وحشی‌گریِ ما در بازار: شلیک به پای خودمان!

حالا از این جماعتِ نالان بگذریم، می‌رسیم به حماقتِ جمعیِ خودمون تو اقتصاد. عزیزِ من! کسی نگفته برو جونت رو کف دستت بذار؛ حداقل تو بازارِ اقتصاد شعور داشته باش. قانونِ بازار، یه قانونِ خیلی ساده‌ست:

عرضه و تقاضا

هر چیزی که گرون میشه، دلیلش اینه که تقاضا براش زیاده. جیگرم هر قدرتی که بتونه یه جنس و گرون کنه، اگر تقاضا ملت برای اون جنس کم باشه، تحت هیچ شرایطی اون جنس گرون نمیشه.
آدمِ عاقل! وقتی یه جنس بی‌دلیل گرون میشه، اگه تقاضا واسش بیاد پایین، نرن بخرن، ملَّتِ صف‌کش ما نرن صف ببندن که بخرن، فروشنده مجبوره بکشه پایین 😮 (البته قیمتُ) نخر ببین چجوری التماس می‌کنن که جنسشون تقاضا داشته باشه. تازه چهارتا اشانتیون هم می‌ذاره روش تا نازِ تو رو بکشن جنسشون و انتخاب کنی.

اسم های مختلفی مثل آف ویژه به مناسبت گرمای شدید تابستون میخوایم یه آف داغ بذاریم که حسابی تو گرمای هوا، بند بند وجودتون و گرم کنیم و خودمون هم آتیش بزنیم به مالون و از این چرندیات.

اگه عرضه زیاد باشه و تقاضا کم، قیمت می‌شکنه. مثلِ این می‌مونه که سایپا بیاد ۲ میلیون پراید تولید کنه، ولی هیچ‌کس حاضر نشه برای این قوطیِ حلبی پول بده. اتوماتیک‌وار قیمتِ پراید می‌رسه به کفِ زمین.

ولی ما چیکار می‌کنیم؟

به محض اینکه می‌گن فلان چیز داره گرون میشه، خویِ وحشی‌گری‌مون گُل می‌کنه و بدوبدو می‌ریم تو صف تا بخریمش!
آقا داره گرون میشه، بدو بریم بخریم! حمله کنــــــــــــــید …

خب آدمِ حسابی، وقتی داری می‌بینی گرون میشه واسه چی می‌خری؟ همین ولعِ احمقانه واسه خریدنِ جنسِ گرون، یعنی ما خودمون هم داریم تو این تورم به خودمون شلیک می‌کنیم. ما داریم خودزنی میکنیم، وقتی دلار 200 تومن قیمت تثبیت میشه برای اینکه جامعه همیشه دنبال قیمت زیاده. وقتی سیب زمینی قیمتش رشد میکنه برای اینکه ملت برای فرار از گرون شدن، به صف خرید اون جنس حتی سیب زمینی روی میاورند.

انقدر روی نیاورید دیگه 😬😐

چرا به هر چیزی روی میاورید آخه. یه ذره روی آوردن خودتون و کم کنید.

این حرف آخر: ترمزِ حماقت را بکشید

دلار ۲۰۰ هزار تومنی، فقط نتیجه‌ی سیاست‌های اون بالایی‌ها نیست؛ نتیجه‌ی انفعالِ نسلِ قبل و حرصِ کورکورانه‌ی ما تو صف‌های خریده. تا وقتی به جای واکنشِ درست، فقط می‌گیم آی و وای و تا وقتی واسه خریدِ بدبختیِ خودمون صف می‌کشیم، هیچ ناجی‌ای نمی‌تونه این باتلاق رو برامون خشک کنه.

ببینید رفقا، افرادِ کفِ جامعه که تحریم نشدن! اگه جامعه رو یه هرم فرض کنیم، اونایی که نوکِ هرم نشستن تحریم شدن. پس این گرونیِ وحشتناکی که داره به ما تزریق میشه، صرفاً به این دلیله که اونا می‌خوان دردِ خودشون رو بین مردم تقسیم کنن!
وقتی من مثلا مسئولِ یه بخشی باشم، اگه هزارتا فشار از بیرون بهم بیاد، وظیفه‌م اینه که خودم سپر بشم، نه اینکه بیام بگم خب فشار رومونه، بیاین دسته جمعی یه سفره‌ی فشار پهن کنیم و همه با هم فشار بخوریم! اون کسی که این کارو می‌کنه، بی‌مسئولیت و بی‌کفایته.

این درد تجربه شده، درد ملت نیست

یه ذره به خودتون بیاید. تامام